De idealen van een docent

Body: 

Docenten zijn ook nerveus voor tentamens én hebben ook een gelukstrui. Dat schrijft Sterre Leufkens die hoopt dat haar overgedragen kennis de wereld een beetje mooier maakt.

Docenten zijn ook nerveus voor tentamens én hebben ook een gelukstrui. Dat schrijft Sterre Leufkens die hoopt dat haar overgedragen kennis de wereld een beetje mooier maakt.

Een halfuur te vroeg aanwezig. Een flesje water en een liga. Gelukstrui aan. Drie pennen, - want je weet maar nooit. En als strategie blijven zitten tot de allerlaatste minuut, want misschien komt het antwoord op die onverwachte vraag alsnog. Studenten hebben allerlei rituelen om hun zenuwen te bezweren. Zouden ze zich realiseren dat ook hun docent nerveus is voor het tentamen?

Als docent begin ik aan ieder vak met grootse idealen. Ik zal deze studenten echt iets leren. Ze zullen, zinderend van de nieuwe inzichten, geïnspireerd de collegezaal uitlopen. De rest van hun leven zullen ze terugdenken aan dit vak, dat hun overtuigingen deed kantelen en hun leerde wat ware (taal)wetenschap inhoudt. Na een paar weken stel ik dat optimisme een beetje bij: het zou ook leuk zijn als de enthousiaste studenten gemotiveerd blijven, en als de ongeïnteresseerden in ieder geval de eindstreep halen.

Eigenlijk blijkt pas tijdens het eindtentamen of mijn gespannen verwachtingen werkelijkheid zijn geworden. Dat tentamen is daarmee misschien nog wel belangrijker dan de studentevaluaties. Uit onderzoek blijkt steeds weer dat studenten die positievere evaluaties geven, niet degenen zijn die later in hun studie beter presteren. Bovendien zijn studenten meer tevreden over een vak en de docent wanneer ze een hoger cijfer hebben gekregen. Evaluaties zeggen dus weinig over de kwaliteit van je onderwijs, en hoeveel studenten daadwerkelijk geleerd hebben. Een tentamen geeft tenminste een directe indruk van de stand van zaken wat betreft de kennis van studenten.

Mijn tentamenvragen zijn voorzetjes: kom op jongens, kop ze in! Als de hele groep voor me zit te zwoegen, klamme en lamme handjes van het schrijven, straal ik ze nog wat extra mentale energie in. Ook ik heb m’n gelukstrui aangetrokken, want ik hoop echt dat ze het goed doen. Geen grotere voldoening dan wanneer je een vraag nakijkt en die ene stille student heeft precies begrepen wat het wezen moet. Dan weet je het zeker: deze student heeft echt iets geleerd. Je hebt kennis verspreid, de wereld een beetje beter gemaakt.

Had ik al gezegd dat ik van de grootse idealen ben?

Facebook Twitter Whatsapp Mail