Met bus 12 naar de mastervoorlichting

Body: 

Bus 12 op weg naar De Uithof laat niet het mooiste stukje Utrecht zien. Dieudonnée van de Willige hoopt dat de aankomende studenten verder kijken dan naar het uiterlijk vertoon.

Op een drafje haal ik nog net de laatste snelbus. De bestemming van iedere reiziger laat zich raden: de mastervoorlichtingsavond, waar ook ik naar onderweg ben. Om mij heen verzekeren studenten uit het hele land en daarbuiten zich van de juiste bus, de juiste uitstaphalte, het juiste gebouw en de juiste zaal. Een hele onderneming, waarbij ik een glimlach van herkenning niet kan onderdrukken.

Bus 12 op weg naar De Uithof laat niet het mooiste stukje Utrecht zien. Dieudonnée van de Willige hoopt dat de aankomende studenten verder kijken dan naar het uiterlijk vertoon.

Op een drafje haal ik nog net de laatste snelbus. De bestemming van iedere reiziger laat zich raden: de mastervoorlichtingsavond, waar ook ik naar onderweg ben. Om mij heen verzekeren studenten uit het hele land en daarbuiten zich van de juiste bus, de juiste uitstaphalte, het juiste gebouw en de juiste zaal. Een hele onderneming, waarbij ik een glimlach van herkenning niet kan onderdrukken.

Bus 12 rijdt bepaald niet langs de mooiste plekjes van Utrecht. De Bleekstraat doet zijn naam eer aan en na een zuinig stukje Catharijnesingel voert de bus je alleen nog langs eindeloze stoplichten en een verdwaald voetbalstadion, alvorens hij de Weg tot de Wetenschap opdraait. Toegegeven: ook dat is een gemiste kans. Dat een straat met zo’n mooie naam zo lelijk kan zijn, daar zou iemand van de gemeente zich eens in moeten verdiepen.

Want toonaangevend is hij: ik weet nog hoe ik als amper 17-jarig guppie daar dagelijks achter de boomtoppen de voorste gebouwen van De Uithof zag opdoemen. Het had iets plechtigs als je de vaalgele bordjes passeerde waarop de verschillende gebouwen stonden aangegeven. Maar ja, ik ben nou eenmaal makkelijk onder de indruk, en als meisje uit de provincie voor het eerst over die weg rijden is iets anders dan als doorgewinterde student op zoek naar een masteropleiding.

“Gatverdamme”, begint de jongen naast mij, “wat een enorme grijze gebouwen zeg! Het lijken wel bunkers. Laat maar, ik ga wel ergens anders studeren.” Zijn vrienden knikken instemmend. Die horizonvervuilende bunkers van de Universiteit Utrecht, dat zijn het Wentgebouw en het Kruytgebouw. Opeens kijk je dan met andere ogen naar het aangezicht van de Uithof.

Later op de avond kan ik het niet laten om in mijn voorlichtingspraatjes ook de nadruk op Utrecht te leggen. Een leuke stad is tenslotte ook van belang bij je studiekeuze, en Utrecht leent zich uitstekend voor studenten in alle soorten en maten. Bus 12 doet anders vermoeden, maar laat je niet foppen. Bovendien is uiterlijke schijn niet alles, zelfs niet op een avond waarop alle opleidingen zich zo goed mogelijk presenteren.

Tijdens een voorlichting doet men alles mooier lijken dan het is, weten de studenten. En hoe verzeker je je dan niet alleen van de juiste reisinformatie, maar ook van de juiste studie? Het antwoord is even simpel als cliché: door je niet te laten leiden door uiterlijk vertoon, maar door je te verdiepen in de inhoud. Iedereen die het Kruytgebouw van binnen heeft gezien, weet dat de afzonderlijke verdiepingen samen een regenboog vormen. En aan het eind van de regenboog? Daar staat een pot goud. Moet je alleen goed zoeken.

Facebook Twitter Whatsapp Mail