A counterbalance to impoverishment
‘Collaboration with the Ministry of Defence could also be a lifeline’
Photo: Ministry of Defense
Would closer cooperation between universities and the armed forces threaten academic freedom? Academics and students who believe this would be the case have been sounding the alarm bells louder and louder. For instance, concerned voices argue that "the armed forces have entered the lecture hall" and are "militarising" the university’s "space for critical thinking."
Staff at Leiden University recently organised a meeting entitled "Bastion of War. Will the University Survive Militarisation?" The reason for this ominous reference to Leiden’s motto Praesidium libertatis (Bastion of Freedom) is the launch of a minor in collaboration with the Ministry of Defence. Similar collaborative initiatives are also fuelling debates in Utrecht and other Dutch knowledge institutions (link and link).
We sorely need an open dialogue to weigh up both the opportunities and pitfalls of collaboration. A dialogue in which the voices of critics must also be given ample space. Yet it is a mistake to condemn all forms of collaboration between the university and the military in a categorical manner. On the contrary, closer collaboration with the Ministry of Defence may also strengthen academic freedom.
Fundamental and critical research stifled
The concept of academic freedom implies that "staff at academic institutions are free to conduct their scientific research, publish their findings and teach." In the Netherlands, academic freedom is under considerable pressure, not least because the government primarily seeks to fund applied knowledge development, increasingly at the expense of fundamental and critical research that does not yield economic gains or technological advantages — at least not immediately. One of its motivations for doing this is to enhance military capability.
In a system of public funding, it is legitimate for the government to set some priorities on strategic themes and societal needs, thereby limiting on academic freedom. Moreover, the Netherlands is the last place where the commercial spirit can be restrained to such an extent that ideals of Bildung and knowledge for knowledge’s sake will ever take precedence. However, this does not justify the disproportionate extent to which fundamental and critical research, and the education based on it, have been impoverished in the Dutch system.
Anyone who thought the coalition agreement would bring relief in this regard is rejoicing too quickly. Although the proposed investments of 1.5 billion euros address the sector's structural underfunding, they come with the caveat that the coalition parties demand even more practice-oriented research and an even swifter application of knowledge. It is therefore urgent that the Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences (KNAW) recommends new principles for the funding of Dutch academia, so that the balance does not slip even further out of sight under the new government.
Inspiring example
One of these principles should be that ministries contribute significantly more to the funding of education and research that directly benefits the sectors for which they are responsible. Closer cooperation between the Ministry of Defence and universities can serve as an inspiring example here.
It deserves to be emulated by a climate minister who wishes to invest more heavily in climate adaptation research, or an agriculture minister who wishes to drive agricultural innovation. The defence budget will naturally provide more scope for such strategic investments in education and research. After all, other ministries do not have access to Rutte’s generous backdoor, which allows as much as 1.5 per cent of the NATO standard of 5 per cent of national income to be allocated to expenditure that strengthens the “resilience of society”.
Although its application will vary, this principle would allow the regular education budget to finally reverse the underfunding of unconstrained fundamental and critical research and the dismantling of the smaller, more vulnerable disciplines. This would not only organise greater solidarity from the technical universities – the big winners in the current system – towards traditional, comprehensive universities that house vulnerable disciplines, but also strengthen the financial preconditions for academic freedom. Project-based funding for strategic themes and societal needs would take up a proportionally smaller share of the regular education budget.
This also benefits scholars who enrich academic and public debates by rehabilitating pacifist thought. On strategic grounds, they would therefore do well not to condemn carefully screened defence cooperation by other colleagues. Moreover, a categorical rejection is morally inconsistent, as the academic freedom of those colleagues also deserves protection. They will undoubtedly pose a counter-question: can the university and society survive antimilitarism? Through an open exchange of knowledge and arguments, there is much to learn from one another in this debate, precisely in the expectation that fundamental differences will persist.
Dit is een ingezonden opiniestuk. Het standpunt in dit artikel is niet per definitie ook het standpunt van DUB.
Ik volg deze logica niet. Waarom zou samenwerking met defensie betekenen dat andere ministeries ook meer in academisch onderzoek gaan financieren? Tot zover ik weet hebben de andere ministeries niet opeens miljarden extra om over de balk te smijten. Ik denk overigens ook dat een groot deel van de reden dat defensie zo veel interesse heeft in universiteiten is omdat het ze toegang biedt tot jonge mensen (die zich vaak in een kwetsbare financiële situatie bevinden). In principe een rijke voedingsbodem om te rekruteren dus. Ik zie ook niet waarom een influx van defensiegeld ervoor zou zorgen dat de rest van de onderwijsbegroting eerlijker verdeeld zou worden onder de verschillende disciplines. Tot zover ik weet wordt budget verdeeld door de staat op basis van aantal studenten/afgestudeerden, en wordt dat budget vervolgens verdeeld door het CvB. Het CvB is aangesteld door de RvT, en de RvT is weer aangesteld door het ministerie van OCW. Waarom zou het CvB dan andere prioriteiten hebben dan OCW? De KNAW heeft dan misschien domeinvoorzitters, maar dat betekent niet dat ze direct de belangen van hun domein vertegenwoordigen, of dat ze goede representatie van de academici binnen hun domein zijn, want hoe KNAW-leden worden verkozen is geen open, toegankelijk democratisch proces open tot alle academici. Ik probeer hiermee verder niks te zeggen over het bestuur van de KNAW, ik ben geen academicus, ik baseer dit oordeel enkel op haar structuur. Het is duidelijk dat 'onderzoek zonder direct economisch nut' geen prioriteit is voor het huidige kabinet, en de recente kabinetten daarvoor. Waarom zou een dergelijke verschuiving in financiering die trend dan doorbreken? Waarom zou solidariteit dan opeens uit de lucht komen vallen? En zou dit model er niet voor kunnen zorgen dat wetenschappers binnen technische sectoren die wél gewetensbezwaren hebben bij samenwerken met defensie zo verdrongen kunnen worden? FTM kwam twee dagen geleden nog met een verhaal over racisme binnen het leger. Is het geen reëel risico dat samenwerkingen met defensie deze cultuur met zich mee kunnen brengen, terwijl met name de technische universiteiten al vaak met dit soort cultuurproblemen kampen?
Ik vind het niet moreel inconsistent met het principe van academische vrijheid om tegen samenwerkingen met defensie te zijn, net zoals het niet moreel inconsistent is om tegen samenwerkingen met de fossiele industrie te zijn. Het ministerie van defensie heeft veel sterkere eigen belangen dan het ministerie voor infrastructuur en waterstaat, bijvoorbeeld. IenW beheert essentiële infrastructuur, terwijl de financiering van defensie sterk afhangt van de houding van de partijen tov haar 'noodzaak'. Defensie heeft dus een sterk belang om zichzelf te prioriteren, en belangenverstrengeling is hierdoor dus een veel reëler risico. Het lijkt me bijvoorbeeld sterk dat defensie ooit een onderzoek zou financieren waar uit zou blijken dat defensie minder geld nodig heeft. Daarnaast is de defensiesector internationaal ook een gigavervuiler (https://ceobs.org/estimating-the-militarys-global-greenhouse-gas-emissi…). Defensie heeft zelf ook een transparantieprobleem (https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2553523-zorgen-over-gebrek-aan-transpa…). Principiële afwijzing van samenwerkingen met defensie op deze grond lijken me dus niet moreel inconsistent.
Als laatste zou ik nog willen benadrukken dat we nu in een wereld leven waarin er (tenminste passieve) goedkeuring bestaat voor het bombarderen van universiteiten die banden hebben met het leger, omdat er geen enkele consequentie is geweest voor de Israëlische bombardementen op Iraanse universiteiten en academische instituten (na de scholasticide in Gaza waar ook tandloos op is gereageerd). Nederlandse universiteiten noch de Nederlandse staat hebben zich hiertegen uitgesproken, laat staan hier consequenties aan verbonden. In deze context brengen samenwerkingen met defensie ons dus allemaal in gevaar.
Er zijn hele redelijke eisen om samenwerkingen met Israëlische universiteiten te verbreken omdat ze dusdanig sterk verwoven zijn met het bezettingsleger, dat ze als instituut (in mijn ogen terecht) medeplichtig worden geacht aan genocide. Het Nederlandse leger pleegt geen genocide, maar heeft wel een sterk samenwerkingsverband met Israël, en is verantwoordelijk voor meerdere burgerbombardementen. Willen wij ons als universiteit daaraan verbinden? Ikzelf hoop van niet.