'De studenten maken het werk gezellig'

De Cambridgelaan op het Utrecht Science Park is een plek waar weinig stilstaat. In het 27 jaar oude pand wonen 1002 studenten. Jaarlijks trekken honderden studenten uit binnen- en buitenland hier in hun eerste kamer of studio of vertrekken na hun afstuderen. De hoog- en laagbouw vormen samen een uitgestrekt complex met galerijen, trappenhuizen, fietsenstallingen, pleintjes, parkeerplaatsen, groen en natuurlijk de Cambridgebar. 

Voor veel bewoners is de Cambridgelaan een tijdelijke tussenstop. Voor Bilal (66) - "ik heb een ingewikkelde achternaam" - is het al twintig jaar zijn vaste werkplek. De schoonmaker en huismeester met Marokkaanse roots onderhoudt  al sinds 2005 het imposante hoog- en laagbouwcomplex. Toch komt aan alles een eind. Bilal gaat in mei 2026 met pensioen. 

Zelf woont Bilal met zijn vrouw in Leidsche Rijn, maar hij loopt al ruim twintig jaar elke dag vol trots en met een grote glimlach rond op het terrein van de Cambridgelaan. Dit studentencomplex is zijn terrein. “Ik ben hier begonnen via een schoonmaakbedrijf. Zij vroegen mij om hier te komen werken en uiteindelijk wilden ze graag dat ik bleef”, vertelt hij.

Sportschool
Voordat hij bij het schoonmaakbedrijf terecht kwam, werkte hij ook al als schoonmaker. Eerst een tijdje voor zichzelf, later bij  zijn huidige werkgever. De match voelde goed.  “Ik heb eerder ook op andere plekken gewerkt, maar hier voelde het goed. Ik doe mijn werk zelfstandig en altijd zo goed mogelijk.”

Zijn dagen beginnen altijd om 7.30 uur en eindigen om 16 uur. Op vrijdag is hij al om 14 uur klaar. “Het werk houdt me in beweging. Ik loop soms makkelijk 10.000 stappen per dag. Je hoeft niet naar de sportschool”, grapt hij.

Gezellig
In de jaren heeft hij niet alleen de naam van de wijk zien veranderen, maar ook generaties van studenten zien komen en gaan. Elk jaar nieuwe gezichten, maar het blijft hetzelfde idee: jonge mensen die hier hun eigen leven opbouwen.

Bilal geniet van het contact met de bewoners. Of ze nu Nederlands of Engels spreken, hij kan met iedereen goed opschieten. “Ik praat graag met de studenten die hier wonen. Dat maakt het werk gezellig. Ik probeer met iedereen goed om te gaan.”

Wanneer nieuwe expats in de laagbouw arriveren, zorgt Bilal voor een warm welkom. “Soms help ik de buitenlandse studenten, bijvoorbeeld door te wijzen waar hun woning is. Of ik ga ze voor met hun koffers.”

Het komt weleens een keer voor dat de bekende schoonmaker van de Cambridgelaan een dagje ziek is. “Ik hoorde dat mensen naar me vroegen toen ik ziek was. Dat doet je goed. Daar word je trots van.”

Als we vragen naar bijzondere verhalen of anekdotes, moet Bilal even goed nadenken. Maar in de ruim twintig jaar dat hij hier rondloopt, kan hij er niet meteen een opnoemen. De nuchtere man vindt zijn werk gewoon heel leuk. Daar is volgens hem weinig bijzonders aan.

Wel heeft hij in het verleden nog eens geholpen om studentenkamers schoon te maken. Als een buitenlandse student zijn kamer verlaat, gaan ze die echt niet helemaal goed schoonmaken, vertelt hij. Hij verbaast zich vooral over hoe vies de vloer dan kan zijn.

Van glas tot groen: er is altijd wat te doen
Vanuit een klein rommelhok met een tafeltje en wat opslag van materialen, lopen we een klein rondje langs de laagbouw. “Ik ben voor van alles buiten verantwoordelijk: de galerijen, bordessen, balkonnetjes, fietsenstallingen”, somt hij op. 

Elke dag heeft hij een ander deel van het complex onder zijn hoede. De laagbouw, de hoogbouw, galerijen: geen dag is hetzelfde.

Hij ruimt het gebroken glas op van studenten die iets te hard zijn gegaan in de nacht, zorgt dat er geen grofvuil rondslingert en geeft in de zomer ook de planten in de bakken bij de laagbouw water en snoeit hij de heg langs de fietsenstalling onder de brug. “Ik volg het schoonmaakprogramma goed, want anders krijg je klachten.”

Van klachten heeft hij overigens nooit gehoord. “Ik zit hier al heel lang en ik ben tevreden over mijn werk. Ik ben heel blij dat er nauwelijks klachten zijn.”

Voorheen moest hij ook het grasveld met de barbecues naast het complex, de Alpenweide, schoonhouden. Met name in de zomer is het daar een grote bende. “Dan zie ik veel flesjes, blikjes en chipszakken. En studenten drinken natuurlijk weleens bier. Gelukkig pakt de Universiteit Utrecht als de terreinbeheerder, dit nu op. 

Afscheid van een vertrouwd gezicht
Het opvoeden van studenten komt ook soms een beetje bij zijn werk kijken. Zo moet hij bij de huizen aanbellen als er weer eens grofvuil of vuilniszakken voor de deur staan uitgestald op de galerijen van de laagbouw. “Dan scheuren kraaien die open en moet ik alles opruimen.” De meeste studenten doen hier niet heel moeilijk over als ze worden aangesproken, vertelt hij.

Het idee van ‘met pensioen gaan’ voelt nog wat onwennig voor de trouwe schoonmaker. Twintig jaar lang zorgde hij ervoor dat de studenten een plek hadden die schoon en leefbaar is. Zonder veel ophef, maar met constante aanwezigheid.

Zijn werk is inmiddels fysiek wat pittiger geworden. Hij grapt zelf dat hij “ook niet meer de jongste is natuurlijk”. Aan stilzitten na zijn pensioen wil hij daarentegen niet denken. “Ik ben niet gewend om thuis te zitten en niks te doen. Ik houd van bewegen en bezig zijn. Misschien neem ik eerst wat rust en ga ik later nog iets kleins doen, maar ik weet niet of mijn lichaam dat nog wil.” 

Aan zijn opvolger wil hij meegeven om gewoon heel aardig te zijn voor de studenten. “Je best doen. Lachen met de mensen, wees niet chagrijnig en probeer contact te maken. Zo heb ik het altijd gedaan.”