‘Dit zou de mooiste studentenbuurt van Nederland kunnen zijn’

Wanneer een vrouw in joggingsbroek en op slippers eindelijk de deur heeft opengewurmd, staat Ray al klaar. Zijn grijns is breed en in zijn uitgestrekte armen houdt hij een mand vol glanzende appels vast. “Ik deel gratis appels uit, wil je er een?’’ 

De vrouw twijfelt even en pakt dan een groot rood exemplaar. Wie zegt er nou nee tegen een gratis appel? De verbazing is op haar gezicht te lezen: hier op het Utrecht Science Park wordt niet vaak aangebeld, laat staan om iets gratis weg te geven. “Dat ik hier appels sta uit te delen, is natuurlijk met een reden”, beantwoordt Ray haar vraag voordat zij hem kan stellen. “Ik ben verkiesbaar voor de gemeenteraad, en ik wil graag weten wat ik voor je kan doen.”

Het is niet toevallig dat Ray Polman (25) dit praatje zonder horten of stoten kan oplepelen. Hij heeft het al een stuk of duizend keer gedaan. Voor zijn campagne wil hij iedereen op het USP persoonlijk aan de tand voelen. 3300 studenten, verdeeld over 2000 huishoudens. Hij is bezig sinds 18 januari, en al zijn vrije tijd gaat er aan op. “Ik zie mijn vrienden en familie nauwelijks, behalve als ze komen meehelpen.”

Zelfs in Doorn valt er meer te beleven dan op het Science Park

Wat bezielt de jonge politicus, die voor Groenlinks-PvdA op plek 18 staat? “Iedereen weet dat het hier beter kan en dit zou de mooiste studentenbuurt van Nederland kunnen zijn.” Zelf verhuisde Ray enkele jaren geleden naar de Johannaflat voor zijn studie Philosophy Politics & Economics, na een jeugd in Doorn. “Utrecht was altijd de stad waar ik naartoe ging om iets te doen. Maar op het Science Park bleek niet veel te doen. Zelfs in Doorn valt er meer te beleven.” 

Niks te doen op zondag.

Het gebrek aan voorzieningen maakt het leven op Utrecht Science Park volgens hem niet alleen saai, maar ook ongezond. “Inwoners van het Science Park hebben de slechtste mentale gezondheid van Utrecht. Terwijl de mensen jong en hoogopgeleid en de kamers mooi zijn. Het gaat echt om contact: op de IBB woon je in krotten, maar heb je wel de tijd van je leven."

Zijn betoog wordt bijgestaan door cijfers. Uit een recente enquête uitgevoerd door datawetenschapper en Science Park-bewoner Nene Merit Aguzien blijkt: één op de acht bewoners voelt zich eenzaam, slechts 30 procent sluit zich spontaan aan bij sociale activiteiten in de buurt en de gemiddelde verblijfsduur is nog geen twee jaar.

Waarom niet meer terrassen en groen?

Uit studieontwijkendgedrag en frustratie sloot Ray zich aan bij het woonbestuur van zijn flat. Zijn eerste plan, samen het songfestival kijken, strandde in de bureaucratie van het regelen van een lokaal in de avond. Maar daarna volgden successen: een speeddate-evenement, extra picknickbanken en barbecues, recyclebakken, de herinrichting van het Coïmbraplein en binnenkort een buurthuis. “Die directe invloed gaf het zetje. Ik ben hier toch al bijna fulltime mee bezig, laat ik er dan ook mijn werk van proberen te maken.”

Om zijn campagne kracht bij te zetten, nam hij een rigoureus besluit: bij ieder huis aanbellen. Met appels (rood en groen, de kleuren van zijn partij) en een vaste missie: zijn plannen uitleggen en luisteren. Dat betekent zevendertig sessies van gemiddeld twee uur, bovenop het reguliere campagnewerk in andere wijken van de stad.

Wat hij leerde? Veel bewoners willen eigenlijk hetzelfde. “Negen van de tien willen gewoon een fatsoenlijke supermarkt.” Maar juist de ideeën van die andere tien procent blijven hangen. Zoals de autistische man die hij sprak, die veel last heeft van geluidsoverlast, en Ray zelf tot een belangrijk inzicht bracht: “Ik wil juist meer reuring, maar blijkbaar zit niet iedereen daarop te wachten.”

De gesprekken leveren ook een bonte stoet aan momenten op, vaak met half brakke studenten in badjas. “Ik heb drie keer een shotje gekregen en ben vijf keer binnen gevraagd.” Of die ene keer dat hij zijn verhaal perfect had gedaan en te horen kreeg: “Leuk hoor, maar wij wonen in Haarlem”.

De meeste studenten gunnen hem gelukkig de tijd om al zijn plannen uitvoerig uit de doeken te doen. Zelf vindt Ray de nieuwe supermarkt niet eens het belangrijkste doel, vertelt hij als we deze zondag langs gesloten restaurants naar de andere kant van het USP slenteren. Hij wijst op de stoepen aan weerszijden van het regenboogfietspad. “Het lijkt alsof hier helemaal geen mensen wonen. Waarom staan hier niet meer terrassen en groen?” Hij wijst daarna op de trambaan, waar vandaag, zoals elke zondag, geen tram zal rijden. “Als FC Utrecht speelt zijn er wel gewoon trams in het weekend. Dat slaat toch nergens op?"

Grote wens van de bewoners die Ray sprak is een 'echte' supermarkt,

Komt Ray in de gemeenteraad?

Op deze zonnige zondagmiddag blijven veel deuren dicht. Afwezigen noteert Ray zorgvuldig op een klembord; hij gaat er later nog eens langs. In zijn eigen flat, de Johanna, moet hij de halve gang af voordat iemand open doet. Dat is Eva, die vertelt dat de buurt wel “iets minder grimmig” mag. Vooral betere verlichting op de fietspaden zou helpen. Ray haakt meteen aan. “Ja! Ik dacht zelf aan lichtkunst van bloemen en mensen.” Eva knikt. Ray heeft haar stem, zegt ze.

Maar of Ray in de gemeenteraad zijn ideeën kan inbrengen, is nog even afwachten. De definitieve uitslag wordt op 26 maart bekendgemaakt. Hoewel al duidelijk is dat zijn partij Groenlinks-PvdA gewonnen heeft en naar verwachting 14 zetels zal gaan krijgen, stond Ray op plek 18 van de lijst. Via voorkeursstemmen zou hij in de raad kunnen komen, daarvoor heeft hij er 900 nodig. Ook zou hij een zetel kunnen krijgen als partijgenoten met een zetel doorschuiven naar een wethouderspost. 

Ray blijft nuchter. “Als ik het niet word, kan ik in ieder geval heel goed doorgeven wat elke buurtbewoner wil. En ik blijf me sowieso inzetten voor De Uithof.”

Op het Coïmbraplein waar het buurthuis moet komen.