Naar Oranje kijken in de kroeg: 'Voor de saamhorigheid'

Het fluitsignaal van 19 uur zal over zo’n 10 minuten klinken, maar voor de meeste kroegen op Janskerkhof staan nog rijen. Binnen staan de schermen al aan. Zo zullen de volksliederen van Nederland en Zweden klinken, nu heeft de commercie nog de vrije hand. De terrassen kleuren aardig oranje, op twee mannen na die het hebben aangedurfd om in geel-blauwe shirts te verschijnen.

Hoewel de temperatuur haast niet aangenamer had kunnen zijn, wordt het buiten steeds leger. Mensen druppelen de cafés in. Voor Café Hofman zitten Isa, Bella en Eva nog even te roken. Ze kennen elkaar via een vriendin die bij Hofman werkt en vandaag dienst heeft. Alleen Isa studeert in Utrecht, Bella en Eva studeren in Leiden en Den Haag. 

Dat ze hier komen kijken, is niet alleen vanwege hun vriendin, vertellen ze. “Er is binnen airco”, zegt Bella met een brede glimlach. En misschien dat ze bij hun vriendin ook nog wel wat korting op bier kunnen versieren, voegt Eva toe. 

"We gaan zo nog langs huis om ons om te kleden” 

De hitte en de prijs van bier. Het zijn de twee redenen om vanavond maar beter niet in een kroeg naar de wedstrijd te kijken, zeggen veel studenten. Toch zijn ze naar het Janskerkhof gekomen, niet zelden in spontaan ontstane groepen, waarbinnen iedereen elkaar van iets anders kent: huisgenoot, clubgenoot, studiegenoot of een vriend van vroeger. Voor een gemengd gezelschap blijkt de kroeg het ultieme neutrale terrein.

Terwijl de meeste mensen al binnen zijn, zitten ook Rob en Max nog kalm op het terras van Café ‘t Pakhuis. Ze zijn clubgenoten bij Veritas. Hun drankjes zijn oranje, hun outfits nog vooral wit. “We gaan zo nog langs huis om ons om te kleden”. zegt Max.

Waar ze de wedstrijd gaan kijken, weten ze nog niet. Misschien gaan ze naar De Poort, bij Ledig Erf. Het ligt er maar net aan wat anderen doen.

De twee hebben geen sterke voorkeur voor kijken in de kroeg of thuis. In de kroeg voel je meer saamhorigheid, is het juichen luider. Maar ook thuis kun je prima met z’n twintigen kijken, zegt Max. “En je kunt altijd zitten.”

Tijdens de vorige wedstrijd van het Nederlands elftal, tegen Japan, werkte Rob nog aan zijn scriptie. “Ik zat gewoon thuis, met een huisgenoot.” Alleen van de tweede helft heeft hij iets meegekregen.

Inmiddels heeft Rob zijn scriptie ingeleverd. De volgende wedstrijd van Nederland gaat hij waarschijnlijk bij Veritas kijken. Die is donderdagnacht tegen Tunesië. Max gaat dan juist niet kijken, hij heeft de volgende dag een tentamen. 

Veritijnen Rob en Max op het terras.

Even is Brian Brobbey Utrechter

Als het fluitsignaal klinkt, zijn de terrassen bijna leeg. Het scheelt weinig, maar in de Jansbar is nog plek. Er hangen twee schermen aan de lange wand van het café, waaromheen halve cirkels zijn ontstaan. Het publiek is een mix van studenten, een paar plukjes oudere mannen en een vrijgezellenfeest.

Het behoeft geen verdere toelichting dat na nog geen zes minuten de sfeer er al goed in zit. Bij de goals van Brian Brobbey in de vijfde en zeventiende minuut, is zelfs een eensgezind ingezet meeuwengekrijs te horen, zoals dat ook vaak in de Galgenwaard klinkt. Hoewel geboren in Amsterdam en oud-Ajacied gaan verschillende handen in de vorm van een kommetje de lucht in. Even is Brian Brobbey Utrechter.

Ook Fay kan het bekoren dat uitgerekend Brian Brobbey al snel twee keer scoort. Ze staat samen met haar vriendin Senna en diens zusje Ellex aan de rand van het publiek. Van de drie is zij de enige die regelmatig voetbal kijkt, vooral naar Ajax.

Voor Ellex, student Communicatie- & Informatiewetenschappen, is voetbal kijken juist het tegenovergestelde van een gewoonte. “Dit is de eerste wedstrijd die ik dit wereldkampioenschap zie.” Ze wappert werktuigelijk met een roze waaier. Tijdens de rust verplaatst het drietal zich naar het terras van Hofman.

Het gejuich gaat als een wave over het plein

Ook Jessie, Caro, Lotte en Seegert komen tijdens de rust vanuit ‘t Pakhuis naar buiten. Jessie en Lotte kennen elkaar het langst. Ze ontmoetten elkaar op de middelbare school maar werden pas echt vriendinnen tijdens hun studie Sociale Geografie & Planologie. Caro en Jessie waren huisgenoten, Seegert en Lotte gaven samen skiles. Jessie, Seegert en Lotte stonden bijna precies een jaar geleden samen op de A10, om 750 jaar Amsterdam te vieren. Caro en Seegert kennen elkaar 10 minuten, vertellen Jessie en Lotte lachend.

Toen Oranje tegen Japan moest spelen, waren Jessie en Lotte ook samen, al keken ze toen met een schuin oog. Ze waren naar een concert van Olivia Dean in de Ziggo Dome, zegt Jessie. “Daar waren ook wat boyfriends die door hun vriendin waren meegetrokken en een aantal van hen had de wedstrijd aan op hun telefoon. Dat vonden wij niet zo erg.”

Ook vanavond kijken veel mensen op het Janskerkhof de wedstrijd op hun telefoon, met name de tweede helft. Bij gebrek aan grote schermen buiten – er klinkt hier en daar geklaag over – zoeken mensen hun toevlucht tot het kleine scherm. Het leidt tot de vreemde gewaarwording dat het gejuich bij de Nederlandse goals – en dat worden er nog drie - als een wave over het plein gaat. Eerst zwelt het geluid in de Jansbar aan, gevolgd door ‘t Pakhuis, waarna ook verschillende groepjes op de terrassen hun vuisten kort na elkaar in de lucht steken. 

Aan de rand van het terras van Hofman zitten Nina, Aniek en Mirthe op een telefoon te kijken. Ze studeren of studeerden alle drie aan de UU, maar kennen elkaar van de middelbare school. Wanneer de wedstrijd is afgelopen, applaudisseren ze kort.

“We zijn niet echt voetbalfans”, zegt Mirthe. Toch besloten ze in een kroeg te gaan kijken "vanwege de saamhorigheid" die er tijdens zo'n Oranjewedstrijd te voelen is. Tijdens de eerste helft zaten ze in Mick O'Connells. “Maar dat was gewoon te heet.”

Of ze de laatste poulewedstrijd van Nederland tegen Tunesië die pas om 1 uur ’s nachts begint, ook gaan kijken, weten ze nog niet. Nederland is na deze klinkende overwinning door naar de volgende ronde. “Maar misschien de eerste helft”, zegt Mithe. Voor Nina is het belangrijk dat ze de wedstrijd samen met anderen ziet. “Ik zou het nooit in m’n eentje in bed kijken.”

Samen kijken
Het Janskerkhof is natuurlijk niet de enige plek waar je deze zomer de wedstrijden van Oranje kunt kijken. Dit zijn vijf andere mogelijkheden:

Café Weerdzicht staat bij de meeste studenten bekend als een walhalla voor constitutieborrels, maar je kunt er ook gewoon voetbal kijken. En het mooiste is: in tegenstelling tot op cobo’s is de schade nul.

Nederland-Tunesië wordt deze donderdag midden in de nacht gespeeld en daar weet EKKO wel raad mee. Studentenavond Bus 12 wordt voor de gelegenheid omgekat naar Spelersbus 12. Verwacht WK-hits, voetbalpop en natuurlijk de wedstrijd op het grote scherm. Alles helemaal gratis.

Ook wedstrijden zonder Nederland kijken? Poolcafé Hart van Utrecht zendt alle 104 duels uit.

Zeker zijn van een plekje én van airco? Bij TivoliVredenburg kun je voor de wedstrijd van donderdag die een uur na middernacht begint een ticket kopen. Schade: 5 euro.

NAR maakt van voetbal kijken een heus festival, inclusief schermen binnen en buiten (en dat laatste is bij de huidige weersvoorspellingen zelfs ‘s nachts geen overbodige luxe). Ook hiervoor geldt: kaartje verplicht.