Student Ruben: ‘Doe als een christen, dan komt het goed’

Hij groeide op in een “vrij evangelisch omgeving” totdat zijn ouders besloten te verhuizen naar een wat meer vrijdenkende gemeente. Hier stapte het gezin over op de christelijk gereformeerde stroming die orthodox-protestant is. In zijn jeugd was Ruben niet bewust bezig met het geloof, zegt hij. “Thuis werd er niet vaak over gepraat en ik ben vrijer opgegroeid dan de meeste christenen. Zo gingen wij op zondag bijvoorbeeld net zo vaak naar de dierentuin als naar de kerk.” 

Tijdens een tussenjaar en een studie die niet bij hem paste, ging hij op zoek naar antwoorden op de grote levensvragen en vond hij sommige antwoorden in het geloof. Dit wakkerde zijn interesse aan. “Ik heb het geloof toen ook echt een plek gegeven in mijn leven, met vrienden en de kerk. Mijn relatie met God is daardoor veel persoonlijker geworden dan voorheen.” 

Hij legt uit dat bidden voor velen wordt gezien als het afleveren van een soort wensenlijstje. “Maar voor mij is bidden een moment om te praten met God en te vragen wat God wil dat ik wil.”

Als voorbeeld noemt hij zijn vrijwilligersreis naar het Afrikaanse Malawi. Deze werd georganiseerd door de christelijke agriculturele NGO Tree of Life, die boeren in het Globale Zuiden helpt met duurzame landbouw. Hij had aanvankelijk helemaal geen zin om mee te gaan. Maar in de weken voor vertrek vroegen velen hem om toch te gaan. Hij wendde zich tot god. “Ik kreeg te horen dat ik het toch moest proberen en te zien wat het me zou opleveren.”

Na twee weken kwam hij weer terug naar Nederland. “En ik  vond het echt een hele gave ervaring.”  En het ging om meer dan alleen die tocht naar de top van de heuvel om van een prachtig uitzicht te genieten. De mensen die hij er ontmoette waren aardig en gingen met liefde met elkaar om. Dat nam hij mee terug van zijn reis.

Zo was het zijn jongensdroom om ooit bij het leger te gaan, en hoewel hij al voor zijn vertrekt naar Malawi aan deze keuze twijfelde, gaf zijn reis naar Malawi de doorslag. “Tijdens het schrijven van mijn sollicitatiebrief merkte ik dat hier mijn hart niet lag. Ik wil me inzetten voor wat goed doet in de wereld en ik twijfelde of een baan bij het leger hieraan zou bijdragen.” Nu wil hij na zijn bachelor de masteropleiding Conflict Studies and Human Rights doen.

Geschiedenis en het geloof
Tijdens de drie jaar dat Ruben zich heeft verdiept in de geschiedenis is hij het geloof al in allerlei vormen tegengekomen. Vaker negatief dan positief, de kerk is in het verleden vaak de slechterik in het verhaal. Maar hij gaat niet mee in de gedachte dat het geloof daardoor inherent slecht is. “Als christen moet je ook gewoon erkennen dat niet alles perfect is en was. Maar dat betekent voor mij niet dat het geloof niet perfect is, maar dat sociale omstandigheden en de maatschappij in het algemeen er de schuld van zijn.” 

Hoewel vaak gezegd wordt dat wetenschap en geloof niet goed samen gaan, is Ruben een andere mening toegedaan.  “Die gaan prima samen”. Maar, voegt hij toe, dat dit makkelijker is bij geesteswetenschappen dan bij andere vakgebieden. “Mensen doen altijd onderzoek vanuit een bepaald vertrekpunt”, zegt , “en ik denk dat een christelijk perspectief van liefde een goede basis is voor onderzoek. 

Binnen de opleiding geschiedenis is er ook nog ruimte voor verbetering vindt Ruben. “Religie mag wat vaker een rol spelen in historische analyse. Ik vind het belangrijk om te achterhalen waarom dingen zijn opgeschreven en waar die mensen in geloofden.” Hij zegt dat veel studenten én docenten religie en geloofszaken even parkeren tijdens een historisch onderzoek. Dat terwijl het aandeel gelovigen in de geschiedenis veel groter is dan in het heden. “Geloof was een lange tijd een fundamenteel onderdeel van het leven van mensen. Ik zeg niet dat het nooit gebeurt, maar daarmee mag meer rekening worden gehouden binnen de wetenschap”.

Het studentenleven en geloof
Het geloof heeft voor Ruben ook zijn studentenleven veranderd, vertelt hij. In het begin heeft hij goed geproefd van het stereotiepe studentenleven: veel drinken en weinig thuis slapen. Maar na een tijd kwam de realisatie dat dit niets voor hem was. “Het heeft me eigenlijk heel weinig opgeleverd.” Nu doet hij het wat rustiger aan, met nog steeds heel veel gezelligheid, maar met minder uitspattingen. Missen doet hij dat niet, achteraf gezien heeft het nooit bij hem gepast. “Het voelde al niet echt als iets wat voor mij verboden werd, omdat ik het toch al niet wilde”.

In deze roerige tijden van geopolitieke onrust en polarisatie in de maatschappij vindt Ruben houvast bij zijn geloof. “Je hoeft maar even het nieuws aan te zetten en je ziet zoveel ellende”. Ruben wordt er niet wanhopig van: “Als ik vanuit mijn geloof kijk, dan weet ik: ooit zal al dit onrecht, en zullen al deze slechte dingen verdwijnen”. 

Dat hoopvolle gevoel dat het geloof hem geeft, biedt ook rust. Niet alleen omdat hij weet, dat het goed gaat komen, maar ook omdat hij weet dat eigenlijk iedereen hier een steentje aan kan bijdragen. “Als christen is dat vanuit liefde. Ik geloof heel erg in het zorgen voor mensen en dat je dat vanuit liefde doet.” Als iedereen dat zou doen, christen of niet, dan zou de wereld een mooiere plek worden. “Het belangrijkste  is niet praten als een christen, maar doen als een christen”. 

Dit verhaal is onderdeel van onze serie Deep Dive. Daarin bepalen lezers het onderwerp waarover DUB meer journalistieke producties zal maken. In deze editie kozen lezers voor de vraag: Hoe kunnen jongeren hoopvol blijven over de toekomst?