Geen debat, geen Baudet

Ik bevind me niet graag in de buurt van debat-fetisjisten. Wellicht heb je dit fenomeen nog niet eerder bewust waargenomen, dus ik zal je een paar herkenningspunten bieden: ze praten vlot, betichten je van drogredenen, en citeren graag pedant een woordenboek (ad verecundiam). Ik hoop dat deze ervaring je bespaard is gebleven in je werkgroepen, maar waarschijnlijk snap je nu al wel over wie ik het heb. Bonuspunten als ze altijd net iets te formeel gekleed zijn voor een klaslokaal. 

Debat is voor wetenschappelijke waarheidsvinding een beetje wat yoghurtgummies zijn voor fruit. Een soort hyperrealiteit; een slap aftreksel van het origineel dat een eigen leven is gaan leiden, zonder nog te corresponderen met de realiteit, een simulacrum. Wellicht begin je te vermoeden dat ook ik een metaforische parafilie voor de logica heb, maar ik kan je verzekeren, niets is minder waar. Dit is enkel een afleidingsmanoeuvre om de échte debat-fetisjisten af te schudden. Postmodernisme is voor hen, van wat ik begrijp, een soort rode lap. 

Een algeheel debatverbod 

In ieder geval wel voor Thierry Baudet, misschien wel de grootste debat-fetisjist van deze tijd. Geen wonder dus, dat hij op uitnodiging aan kwam draven bij een verkiezingsdebat op de faculteit REBO, een podium in een zee van woke cultuurmarxistisch indoctrinatieonderwijs. Sinds dit debacle woedt de discussie: mogen ook onrechtsstatelijke meningen meedoen aan het debat? Ik heb een hele redelijke centrummening: ik ben voor een algemeen debatverbod. 

Ik ben de laatste die vindt dat we moeten doen alsof de universiteit enkel een vrijplaats mag zijn voor de pure, objectieve wetenschap. Want er is geen “pure” wetenschap, ongeschonden door menselijke aannames. Een subgroep debat-fetisjisten kan hier niet tegen. Op de een of andere manier lijkt de context waarin ik dit tegenkom vaak te degenereren in een kruistocht tegen het departement genderstudies, of een heruitvinding van rassenleer. 

Je beroepen op objectiviteit en tegelijkertijd snel en los omgaan met wat objectiviteit überhaupt zou moeten betekenen is een winnende debatstrategie. “Maar dat mag je niet meer zeggen tegenwoordig” geeft de debatsfetisjist zijn punk rock-gevoel. Janskerkhof 3 is echter geen poppodium, en ook geen worstelring. 

Olieworstelen in de Bibliotheek 

Het is als olieworstelen in een bibliotheek. De bieb staat vol boeken en papers met verschillende standpunten, doorgaans onderbouwd met bronnen en onderzoek, gelezen door peers uit het veld. Allemaal geschreven door mensen die gebruik maken van het vrije woord. In debat-papier-schaar verliest het vel (of het beeldscherm) het echter altijd van moddergooien. 

Ik hoor de verontwaardiging al. “En de vrijheid van meningsuiting dan?”, alsof we naast de Natuurkundeboeken een kast moeten vrijmaken om representatie te bieden aan flat earther-literatuur en klimaatontkenning. Of bij gebrek daaraan een zeepkist om op te preken voor alle ooms die vanwege hun tirades over 5G en chemtrails niet meer welkom zijn bij het kerstdiner. 

Mijn geduld is op. Mijn boeken zijn vies. 

Dus daarom: een algemeen debatverbod. Vecht het voortaan maar uit op papier. Bij overtreding sluiten we je op in Plato’s grot. Dan heb je genoeg tijd om retorisch te schaduwboksen.

Geen debat, geen Baudet, door Sara Niknam, is een van de genomineerde columns voor de campuscolumnistwedstrijd van 2026. De winnaars zullen woensdag 14 januari bekendgemaakt worden tijdens de nieuwjaarsreceptie van DUB. De twee winnaars (één voor de Nederlandstalige pagina en één voor de Engelstalige pagina) ontvangen beiden het Erik Hardeman-stipendium van 1000 euro en publiceren in het jaar 2026 elke drie weken een column op DUB.