Machteloosheid van een demonstrant

Sinds 28 februari bombarderen de Verenigde Staten en Israël Iran. Khamenei is dood. Honderden burgers ook. Een basisschool voor meisjes in Minab getroffen. Iran vuurde terug op Israël, op Amerikaanse bases in Bahrein, Koeweit, de VAE. Het Midden-Oosten staat in brand. De oorlog in Gaza en de Israëlische acties op de Westelijke Jordaanoever gaan ook gewoon door.

En hier, aan de Universiteit Utrecht, wordt sinds Gaza gedemonstreerd.

Ik ging zelf ook naar protesten. Niet voor het eerst.

Ik kan me Sharon nog herinneren. De Tweede Intifada. Olmert. Abbas. Netanyahu. Gaza, Libanon, weer Gaza. En nu Iran. Telkens dezelfde beelden. Telkens nieuwe gezichten bij de protesten. Maar dezelfde woede. Dezelfde machteloosheid.

Ik stond erbij. Ik luisterde. Ik probeerde te begrijpen wat we konden doen.

En toen stopte ik ermee.

Want wat doen we hier eigenlijk?

Activisten ketenen zich vast aan deuren van het Bestuursgebouw op het Utrecht Science Park. Ze eisen dat de universiteit alle banden verbreekt met Israëlische instellingen. De universiteit is voorzichtig met nieuwe samenwerkingen, maar de bestaande lopen door. Dat is niet genoeg. Ze willen alles. Nu. 

Ik begrijp het. Ik snap de urgentie. Ik zie de beelden.

Maar ik stopte ermee omdat ik het verschil niet meer zie. Wat lost een blokkade hier op terwijl daar basisscholen worden gebombardeerd? Wat verandert een boycot van de UU als het Midden-Oosten in brand staat?

Ik heb dit mijn hele leven al gezien.

De universiteit voelt koud. Ze praten over “zorgen delen” en “dialoog faciliteren.” Maar wat betekent dat als honderden mensen sterven, beste UU?

En de politiek dan? Jetten liep mee met de Rode Lijn. Hij sprak van genocide. Dat er sancties moesten komen. En nu? Nu bombarderen de VS en Israël Iran. De premier zwijgt. 

Ik snap waarom studenten gebouwen blokkeren. Ik snap waarom ze boos zijn. Maar ik zie ook: medewerkers werken thuis. Er wordt een statement gemaakt. En ondertussen gaat de oorlog door.

Misschien hebben activisten gelijk. Misschien is elke band met Israëlische instellingen een vorm van legitimering. Misschien moet de universiteit positie kiezen.

Of misschien niet. Misschien zijn Israëlische universiteiten niet de regering. Misschien raak je vooral wetenschappers die ook tegen het beleid zijn.

Ik weet het niet meer.

De waarheid is: ik stopte omdat ik me machteloos voelde. Omdat ik Sharon zag, Olmert zag, Netanyahu zag, en nu Khamenei zie. Namen veranderen. Doden blijven. Protesten blijven. En niets verandert.

Netanyahu roept Iraniërs op om hun regime omver te werpen. Trump zegt dat dit vrede brengt. Iran vuurde terug. Honderden doden. En wij, hier, blokkeren een gebouw.

Ik weet niet meer wat helpt. Ik weet alleen dat ik dit mijn hele leven al zie.

Dus stopte ik ermee.

Misschien ben ik niet de enige.

Samir Ben Tühami is de Campuscolumnist van DUB van 2026. Al zijn bijdragen zijn hier te vinden.