Spanje + Marokko + Oranje = juichen zonder te kiezen

Ik hoef even niks.

Alles is ingeleverd. Mijn scriptie. Mijn laatste papers. Er is niets meer te doen. Ik wacht alleen nog op cijfers waar ik toch niets meer aan kan veranderen.

Dus kijk ik voetbal.

Het was bloedheet. Te heet om iets nuttigs te doen, en dat hoefde ook niet. Inmiddels is de hitte verdreven. De lucht is weer normaal. Maar de luiheid is gebleven. Voor het eerst in maanden zit er geen deadline boven mijn hoofd. Geen stem die zegt: je had nog iets moeten lezen.

Alleen de zomer. En een toernooi dat precies op tijd begon.

Ik schreef eerder over de stilte na een deadline. Die rare leegte als de druk wegvalt. Dit is de grote versie daarvan. Niet de stilte na één paper, maar na een heel jaar.

En het gekke is: het WK vult die leegte. Het geeft mijn dagen weer een vorm. Geen rooster meer, maar een wedstrijdschema. Ik weet weer waar ik naartoe leef.

Maar dit toernooi doet nog iets.

Het stelt me een vraag die ik vaker krijg.

Want Spanje speelt. En Marokko speelt. En Oranje speelt.

Ik ben in Nederland geboren. Mijn ouders komen uit Ceuta, een stad die op geen enkele kaart goed past. Spaans grondgebied, Marokkaanse roots, alles tegelijk. Ik studeer Spaanse taal. En nu staan ze er alle drie, allemaal een beetje van mij.

Mensen denken soms dat ze weten voor wie ik ben. Spanje, zeggen sommigen, je studeert toch Spaans? Marokko, zeggen anderen, met die roots? En Nederland dan? Daar ben ik geboren. Daar woon ik. Maar dat telt voor sommigen blijkbaar het minst.

Alsof ik moet kiezen. Alsof er een fout antwoord bestaat.

Maar ik kies niet. Als Spanje speelt, juich ik voor Spanje. Als Marokko speelt, juich ik voor Marokko. En Oranje is gewoon mijn land. Alle drie tegelijk, zonder dat het wringt.

Dacht ik.

Tot laatst.

Want laatst speelde Oranje tegen Marokko. Niet zomaar. Knock-out. Eentje moest eruit.

Oranje kwam voor. Marokko maakte gelijk in de laatste minuut. Verlenging. En toen strafschoppen. Marokko won. Oranje ligt eruit.

En ik zat daar, om drie uur 's nachts, en ik voelde twee dingen tegelijk. Blijdschap en verlies. In dezelfde seconde.

Geen verwarring. Geen twijfel. Allebei, volledig.

Dat is wat het is om uit meer dan één plek te komen. Meestal hoef je niet te kiezen. Maar soms komen je werelden elkaar tegen, en dan kost het je iets. En dan draag je beide gevoelens, naast elkaar, zonder dat het één het ander opheft.

Marokko speelt binnenkort weer. Ik juich gewoon weer mee.

In september begin ik aan mijn laatste vak. Dan komt het einde echt in zicht.

Maar nu nog niet.

Nu is er alleen de koelte na de hitte. Het voetbal dat doorgaat. En het wachten op cijfers waar ik toch niets meer aan kan doen.

En weet je? Voor het eerst in tijden vind ik dat wachten helemaal niet erg

Student Spaanse Taal & Cultuur Samir Ben Tühami is de winnaar van 2026 van de Campuscolumnistwedstrijd van DUB voor de Nederlandstalige pagina. Aan dit deel van de wedstrijd deden zo'n twintig mensen mee. Samir schrijft dit kalenderjaar elke drie weken een column.