We leren functioneren onder druk, niet te leven zonder

Na een deadline wordt het altijd stil.

Niet letterlijk. Mijn wekker gaat nog. Ik zie vrienden. Mijn dagen lopen door. Er is een volgende afspraak, een volgende dienst, een volgende week. 

Maar in mijn hoofd gebeurt er iets.

Wekenlang zit er spanning onder alles. Niet door paniek. Niet door stress. Maar iets dat altijd aanwezig is. Een paper die af moet. Een deadline die dichterbij komt. Een tentamen dat in je hoofd blijft zitten, ook als je er niet mee bezig bent. 

Zelfs als ik wat te doen heb of koffiedrink, draait het op de achtergrond mee. 

Heb ik genoeg gedaan? Was dit goed genoeg? Had ik eerder moeten beginnen? Nog een artikel lezen, nog een alinea uitschrijven, nog een avond thuisblijven?

Je went eraan. Aan het idee dat er altijd iets openstaat. Alsof het normaal is dat je nooit helemaal klaar bent. 

En dan lever je in. 

Laatste bestand uploaden. Controleren of het de goede versie is. Verzenden. Mail verversen alsof er direct iets gaat veranderen. 

Voorbij. 

Ik verwacht opluchting. Dat alles van mij afvalt. Dat ik rustig kan zitten zonder dat er iets zit te trekken. 

Maar wat er komt, is stilte. 

Geen fijne stilte. Geen vervelende stilte. Leegte. Alsof er ruimte ontstaat waar wekenlang spanning zat. Iets valt weg en ik weet niet wat ervoor in de plaats moet komen. 

Is dat de stress die blijft hangen? Of leegte omdat de druk verdwijnt?

Want cijfers, deadlines, beoordelingen dringen zich overal tussen. In werkdagen. In avonden. In gesprekken. Zelfs in vrije momenten zit de vraag verstopt: is het genoeg?

En als die vraag verdwijnt, merk je pas hoeveel ruimte hij innam.

Mijn leven daarna is niet leeg. Ik heb vrienden. Genoeg te doen. Het is niet alsof ik in een zwart gat val. 

Maar het voelt alsof er iets ontbreekt. 

Misschien omdat ik beter weet hoe ik onder druk moet functioneren dan hoe ik moet ontspannen. Misschien omdat rust pas opvalt als je hem niet kunt voelen. Of misschien omdat studeren je leert naar het volgende moment toe te leven: het volgende cijfer, het volgende vak, de volgende deadline. 

Ik vraag me af of ik de enige ben. 

Of iedereen dit herkent. Die rare leegte na een inleverdatum. Die stilte die geen opluchting is. 

Of dit normaal is. Of dit hoort bij studeren. 

Of dit is wat we leren: functioneren onder druk, niet leven zonder. 

Misschien is het daarom na afloop niet rustig. 

Misschien is het vooral vreemd stil. 

Student Spaanse Taal & Cultuur Samir Ben Tühami is de winnaar van 2026 van de Campuscolumnistwedstrijd van DUB voor de Nederlandstalige pagina. Aan dit deel van de wedstrijd deden zo'n twintig mensen mee. Samir schrijft dit kalenderjaar elke drie weken een column.