Afscheid nemen bestaat wel

De eerste warme avond van het jaar spendeer ik aan een lange tafel vol vrienden en onbekenden; het welbekende datediner is in volle gang. Tussen het gelach, de overvolle glazen en borden waarop stukken brownie en Spaanse omelet ongedwongen door elkaar belanden, krijg ik met iets meer alcohol in mijn systeem dan verstandig is zowaar een heldere gedachte. Dit wordt een herinnering. 

Een maand eerder zat ik nog met twee vrienden te klagen over ons gebrek aan memorabele sociale activiteiten tijdens onze drukke studentenlevens. We hadden de slingers in ons leven misschien iets vaker zelf op moeten hangen. Zo gezegd is zo gedaan: de uitnodigingen werden verstuurd. 

Het tekent die periode van afscheid waarin mijn medestudenten en ik ons nu bevinden. Na weken van stress over het afronden van vakken en een onzekere toekomst, breekt nu een vreemde fase aan waarin er ineens ruimte is voor reflectie. We weten dat alles ooit eindigt, maar het voelt sneller dan verwacht. Dus vullen we onze agenda’s tot de rand om elkaar nog zo vaak mogelijk te kunnen zien. 

En alle laatste keren samen eindigen met dezelfde vraag: wanneer zien we elkaar weer? 

De internationale gemeenschap vormt zowel de grootste kracht als het grootste pijnpunt van een Engelstalig programma als UCU. Allemaal leuk en aardig zo’n diverse groep mensen totdat ze allemaal weer verdwijnen naar Estland, Zuid-Afrika, Zwitserland of Hawaï. 

En ik blijf hier hangen, net iets te dicht bij de campus. 

Maar naast vrienden laat ik aan het einde van mijn bachelor ook de student die ik was achter. Zij die voor het eerst ging studeren en vele malen klungelde met het proppen van een week aan boodschappen op een lullig koelkastplankje. Zij die lange avonden half overleden in de bieb doorbracht en die eindelijk meer gerechten uit haar mouw leerde toveren dan alleen pasta pesto. Zij die zichzelf in korte tijd wat beter heeft leren kennen. 

Toch is het jammer dat het vaak pas het einde en de nabije nieuwe fase is die je laat zien hoe waardevol een periode is geweest.

Terwijl ik de kleverige brownie naar binnen schuif, de eerste warme avond toch niet zo warm blijkt naarmate die vordert en mijn date en ik gelukkig genoeg te bespreken hebben, blijft een lichte nostalgie nog even hangen. Toch is het goed zo. Nu op naar nieuwe uitdagingen. 

In mijn eerste column schreef ik dat ik niets moest hebben van die oh zo cliché uitspraak ‘de wereld aan je voeten hebben liggen’. Vanavond denk ik daar niet per se anders over, maar ik begrijp het wel beter. 

Misschien ligt de wereld toch écht aan onze voeten. 

Studentenblik,  en Students' Viewpoint op de Engelse pagina, is de plek waar studenten van de Universiteit Utrecht hun kijk op het universitaire- en studentenleven delen. Medewerkers van de UU doen dit in de columnreeks Medewerkersblik en Staff’s  Viewpoint.