Help! Ik heb een mentale kater…

“Ik ga nooit meer drinken”, appt mijn ploeggenoot de ochtend na elke borrel terwijl we met z’n allen online zijn om te vertellen wat we hebben uitgespookt. Vaak houd je de ochtend na zo’n avond niet zoveel van jezelf. En nee, dan heb ik het niet over vloerpizza’s of knallende koppijn, maar over dat andere monster: hangxiety.

Van domme of hilarische uitspraken tot (achteraf gezien niet zulke aantrekkelijke) gasten die in je bed blijken te liggen, je herkent jezelf soms niet als je wakker wordt. Mocht ik mezelf nog wel herkennen, dan vertelt de groepsapp van mijn ploeg het tegenovergestelde. 

Enigszins beschaamd lees ik alle berichten. Bijvoorbeeld dat ik maar niet wilde begrijpen dat mijn fietsketting er echt af lag. Of dat ik ’s nachts aanbelde bij een vriendin omdat ik mijn telefoon kwijt was, wat haar hele huis wakker maakte. Ik hoop dat iedereen het snel weer vergeet. Hangxiety dus, oftewel een mentale kater. En die laat zich niet zo snel verjagen als fysieke katerverschijnselen.

Steeds vaker hoor ik van vrienden om mij heen dat ze niet willen drinken, omdat ze zogenaamd bang zijn om brak te zijn. Ze hebben het dan over misselijkheid of minder goed kunnen functioneren. Als ik dan met de huis-tuin-en-keukenoplossingen kom, blijkt waar het echt om gaat: de angst voor de mentale kater. Blijkbaar praten we daar niet graag over en verschuilen we ons liever achter fysiek brak zijn. 

Mijn huisgenoot zegt altijd “brak zijn is een mentaliteit” en lijkt nooit ergens last van te hebben. En dat snap ik ergens wel. Aan een fysieke kater kan je wat doen. Maar zelfs als ik na zo’n wilde avond werkelijk alle voorzorgsmaatregelen heb genomen om brakheid te voorkomen (liter water gedronken, Turkse pizza gegeten en soms zelfs ORS genomen), voel ik me soms toch slecht. Niet vanwege hoofdpijn of lusteloosheid dus, maar meer vanwege een gevoel van ‘wat had ik nou ook alweer gezegd’ of ‘wat heb ik nu weer gedaan’.  Dan geeft brak zijn een gevoel van onzekerheid, spijt en angst voor de gevolgen van onhandige acties.

Wat gelukkig meestal helpt bij een mentale kater is relativeren. Bijvoorbeeld met het Instagramaccount van @studentenkak. Daar verschijnen vaak grappige video’s van mega dronken acties van anderen. En dat helpt, want dan blijken mijn acties ineens veel minder erg en zijn mijn onzekerheid en angst gelukkig onterecht. 

Mocht ik weer angstig wakker worden na een doorzakavond, dan zal ik wederom relativeren. Er is altijd wel iemand anders die het nóg bonter heeft gemaakt. Voortaan lach ik appjes met “ik ga nooit meer drinken” weg, zoek een post van @studentenkak en draai me weer rustig om in bed.