Het LinkedIn-mysterie

Aan het einde van mijn eerste studiejaar drukten bezorgde volwassenen me op het hart dat het nu toch echt tijd was om LinkedIn aan te maken. Braaf deed ik wat er van me gevraagd werd, en een zomer lang was ik bezorgd dat mijn enige werkervaring bestond uit hockeytraining geven en bij de Jumbo werken. Hoe moest ik zo ooit een baan vinden?

Mijn zorgen waren overbodig. In de zes jaar die sindsdien verstreken zijn, heb ik nog nooit een baan gezocht of gekregen via LinkedIn. De enige aanbiedingen die ik ooit heb gekregen waren vage compliancebaantjes bij banken en onduidelijke complimenten na opiniestukken. De vraag rijst of iemand ooit wel via LinkedIn werk heeft gevonden?

Het werd me steeds duidelijker dat mensen helemaal niet op LinkedIn zitten met als doel om een baan te vinden. Nee, ze zitten op LinkedIn om elkaars personalia makkelijk te besnuffelen. Ergens is LinkedIn een voorbeeld van een modern sociaal contract: als jij je studies, baantjes en clubjes online zet, doe ik dat ook. LinkedIn is het moderne telefoon- of jaarboek, en ook een manier om van het leven van anderen op de hoogte te blijven in een tijd dat andere sociale media een beetje passé zijn. De uitingen draaien niet langer om wie de leukste outfits of vakanties heeft (hoewel buitenlandervaringen en corporate outfits voor één of ander gebouw of vlag ook op LinkedIn standaardkoek zijn), maar wie het het beste doet in de cv-wapenwedloop. Hoewel, net zoals vroeger likes en volgers ertoe deden, heeft ook LinkedIn een ultiem doel en dat is om meer dan 500 connecties krijgen.

Net zoals bij andere sociale media hebben veel berichten op LinkedIn iets vervreemdends. Ik vraag me steeds vaker af of mensen echt nog geloven dat hun posts hun carrière verder zullen helpen, of dat ze het gewoon niet kunnen laten. “Heb je het bericht van persoon X al gezien?” vragen mijn vrienden me gniffelend nadat iemand in een post net te veel medische details van familieleden heeft gedeeld. En de vraag “Zullen we kijken of we hem/haar/hen op LinkedIn kunnen vinden?” is geen vreemde na een leuk iemand op een feestje te zijn tegengekomen.

LinkedIn stuurt mij elke week een mailtje: “Emma, uw profiel wordt bekeken.” Eeuwig nieuwsgierig ben ik naar wie het is: de ex van mijn ex, oude vijanden, Ursula von der Leyen? Veel mensen vragen zich vast hetzelfde af. LinkedIn belooft me dat ik het uit kan zoeken als ik een Premium abonnement neem. Speciaal voor de DUB-lezers sluit ik er één af.

De resultaten vallen enigszins tegen. De privémodus, waaraan ik tijdens mijn eigen gestalk nogal paranoïde twijfel, lijkt beter te werken dan ik dacht. Maar liefst 42 personen hebben mijn profiel de afgelopen maanden in privémodus bekeken. Ook nu blijft hun identiteit voor mij een raadsel. Tussen de mensen die ik wel kan zien, zitten verrassend veel werknemers van de UU (trouwe lezers van DUB?) en oude school- en studiegenoten, een enkele vijand, en ook wat mensen waarbij ik me werkelijk niet kan bedenken hoe ze op mijn profiel zijn beland.

Vorig jaar zag ik LinkedIn founder Reid Hoffman een praatje geven. Net als het aanmaken van LinkedIn zelf, en net als het nemen van Premium was dat vrij anticlimactisch. Met gepaste trots en dankbaarheid kondig ik hier nu aan dat ik gauw mijn profiel op onzichtbaar ga zetten!

Studentenblik,  en Students' Viewpoint op de Engelse pagina, is de plek waar studenten van de Universiteit Utrecht hun kijk op het universitaire- en studentenleven delen. Medewerkers van de UU doen dit in de columnreeks Medewerkersblik en Staff’s  Viewpoint. Lees ze allemaal!