Ik heb geen hoop nodig

“Hoe houdt een mens hoop?”, is de vraag die de redactie me stelde naar aanleiding van hun deep dive. Je kan die vraag stellen als je kijkt naar mensen die een zware periode doorstaan. Slachtoffers van de genocide in Gaza, Sudanezen die hebben moeten vluchten, mensen die uit hun dorpen in Zuid-Libanon worden verjaagd en op TV moeten zien hoe hun huis wordt platgewalst, moeders wiens kinderen in Minab naar school gingen, mensen die alles verliezen in modderstromen, zoals in Nepal, Peru, Ethiopië of Pakistan.

Ik heb geen hoop nodig. Zolang ik niet naar het nieuws kijk, gaat het met mij best goed. Ik heb een sociale huurwoning en dus een stabiele woonsituatie waarbij ik wat spaargeld overhoud, mijn ouders hebben een koophuis en de ouders van mijn partner ook; ik ben bijna klaar met mijn studie en mijn gezondheid is buiten een hoge frequentie aan verkoudheidjes best prima. Op de middellange termijn kom ik waarschijnlijk niet in de permanente onderklasse terecht. 

Ik heb ook wel zorgen, zoals of ik straks nog wel een baan kan vinden (beste lezer, ik ben beschikbaar vanaf november), of ik nog wel mijn vaderland kan bezoeken, hoe ik mijn konijnen in veiligheid zou kunnen brengen als mijn flat (god behoede) in de fik gestoken zou worden. Maar die zorgen zijn ook enkel dat: stress over hypothetische scenario’s die niet te vergelijken zijn met het materiële leed dat veel mensen ondervinden. Ik ben geen genocideslachtoffer, niet eens een toeslagenouder - ik ben enkel iemand die kijkt, compartimentaliseert, en met zich meedraagt. Niet dat dat leuk is, overigens.

De toekomst is een strijd die nog niet gestreden is, en daarom voel ik een zekere allergie bij fatalisme. We gaan niet “allemaal ten onder” in de klimaatcrisis, en als dat wel zo zou zijn, is het waarschijnlijk onze eigen boemerang die terugkeert. Eerst worden gebieden in het globale zuiden onbewoonbaar, en wanneer die mensen vluchten, laten ‘wij’ ze verzuipen in de Middellandse Zee, sturen we ze de Tunesische woestijn in om te sterven, houden we ze vast in Albanese detentiekampen, of zetten ‘we’ de AZC’s waar ze in verblijven in de fik. Andere mensen betalen de prijs voor onze zonden.

We kunnen onze handen niet wassen in onschuld door te consuminderen of flexitariër te worden. Het politieke kwaad mag niet in de schoenen geschoven worden van het individu. Met 'zonden' doel ik niet op ‘decadentie’ als vakanties of vlees eten, maar op onze onkunde in het beteugelen van onze politiek, waardoor we nu in een tweespalt zitten tussen meegaan met de reactionaire onderbuik en genoegen nemen met minder. Ik wil zelf ook een beter leven, en ik denk dat de machten die dat in de weg staan, dezelfde zijn die leed elders sponsoren. Het enige dat ik echt decadent vind, is doen alsof je neus bloedt terwijl je verzuipt in het banale.

Ik blijf het knullig vinden om te “hopen” op een betere toekomst. We zitten niet vast in Plato’s grot. We hebben invloed op onze omgeving, al is het beperkt. Ook dit systeem heeft een omslagpunt. Ja, ik ‘hoop’ dat ik een baan kan vinden, ik ‘hoop’ dat ik een huis ga kunnen kopen, ik ‘hoop’ dat mijn scriptie een mooi cijfer krijgt, maar ‘hoop’ begint voor mij pas wanneer ik op de verzendknop heb gedrukt, wanneer ik ben overgeleverd aan de grillen van een recruiter, bank, of een supervisor. Tot die tijd ben ik gewoon bezig. Bezig met mijn scriptie, met sparen, met solliciteren.

De toekomst heeft echter geen verzendknop, het proces dat haar maakt is continu. 

Ik ben niet hoopvol. Ik doe gewoon mijn best. Mijn best om geïnformeerd en integer te blijven, en om zelf na te blijven denken wanneer ik dat ook makkelijk zou kunnen uitbesteden aan AI of think tank slop. De rest is aan anderen, en dan zien we het vanzelf wel.

Studentenblik,  en Students' Viewpoint op de Engelse pagina, is de plek waar studenten van de Universiteit Utrecht hun kijk op het universitaire- en studentenleven delen. Medewerkers van de UU doen dit in de columnreeks Medewerkersblik en Staff’s  Viewpoint.