Ons huis als mini-gemeente

Twee weken geleden was het weer zover: de huverga. In een gemengd studentenhuis van vijftien personen is de huisvergadering minstens zo belangrijk als de gemeenteraad voor de gemeente. Vooraf was de agenda al opgesteld, met als belangrijkste thema’s: huistaken, toilet-etiquette en muizen. Met de ‘huverga’ kunnen we alvast oefenen voor de pozwapi – het toppunt van democratie in huis – waarover later meer. 

Onze huistakenlijst leest als een raadsakkoord: afspraken, compromissen en een hoop goede intenties. Iedereen heeft een vaste taak die elke week wordt uitgevoerd. Tenminste, dat is de bedoeling... De lijst kan wel wat aanscherping gebruiken.

Net als in de gemeente gaat aanscherping gepaard met overleg. Sommige discussies voelen verdacht professioneel. De huisgenoten die al wat langer rondlopen grijpen terug op het “vroeger deden we het zo en dat werkt prima”-argument. Terwijl de nieuwe aanwas problemen aankaart waarvan we niet wisten dat we ze hadden. Gebrek aan bak-papieren-bakjes voor in de airfryer bijvoorbeeld.

Uit de huverga komen concrete plannen. Neem bijvoorbeeld ons tv-meubel. Voorheen was dit een constructie van hout met lege bierkratten en een supermarktkrat. Maar iemand werd aangewezen om dit te veranderen en die persoon tikte al gauw een nieuw kastje op de kop. Nu staat er een prachtig wit meubel met lades. Eindelijk plek voor alle rietjes en pingpongballetjes.

Ook andere plannen van ons nieuwe ‘beleid’ om het huis schoner te maken zijn inmiddels uitgevoerd. Gisteren kreeg een bruin gevlekte muur een nieuw likje verf en werd het opslaghok opgeruimd. En sinds vandaag liggen er geen vieze theedoeken meer over stoelen. En die barbaarse stapels anonieme afwas? Niet meer te bekennen. Nou ja, op enkele mysterieuze messen na dan. Spookvaat blijft een thema van alle tijden. 

Maar democratie leeft bij ons niet alleen tijdens de huverga. Het huis verandert bij verkiezingen in één groot politiek feest. “Heb iedereens stempas in de postvakjes gelegd,” appte mijn huisgenoot laatst. De eerste poster van GroenLinks-PvdA hangt inmiddels al pontificaal aan de deur. 

Binnenkort volgen er meer. Want de huisoudsten mailen braaf alle politieke partijen voor campagnemateriaal. Wat die partijen niet weten, is dat wij geen publieke debatavond organiseren.

Wij gebruiken de posters liever voor wat anders: de pozwapi (politieke partijen zwarte piste). Iedere huisgenoot vertegenwoordigt dan een partij en verzint een bijpassend drankspel. 

Bij de vorige verkiezingen had Sam voor het PVV-spel de regels van het drankspel kingsen veranderd. Bij een van de kaarten moest nu iemand de kamer worden uitgezet. Of denk aan het VVD-spel van Bram die ons in kleine teams melkpakken liet verzamelen bij andere huizen, als parodie op huisjesmelkers. Soms zijn er zelfs bijpassende drankjes, al worden bij ons vooral bakken getrokken, ofwel: bierflesjes in een teug leeggedronken.

Ik kijk uit naar de plannen die de nieuwe gemeenteraad gaat maken de komende jaren. Maar waar ik stiekem het meest naar uitkijk is de pozwapi. Dat blijft voor mij het hoogtepunt van elke verkiezing. 

Studentenblik biedt opinies van studenten over de universiteit en over gebeurtenissen die de UU-gemeenschap aangaan. Annemarijn Haagsma is één van de columnisten die zijn uitgenodigd voor deze wisselrubriek.
Medewerkersblik is de plek waar medewerkers hun visie delen.
Wat internationale studenten en medewerkers bediscussiëren kun je hier lezen in Students' Viewpoint en Staffs' Viewpoint.