Oppervlakkig afvinken van deadlines

‘Lisa, deze e-mail bevestigt dat je de opdracht “Essay 40 van 3.000 woorden” succesvol hebt ingeleverd.’

Gefrustreerd klap ik mijn laptop dicht na weer een vrije zaterdag te hebben gespendeerd in de bieb. Met de ochtendzon kwam ik aan; met de laatste zonnestralen fiets ik weer naar huis. Hoewel ik al flink wat deadlines heb weggewerkt, is het einde nog lang niet in zicht.

In de drukste weken van het jaar werk ik volledig op de automatische piloot. Aan het einde van mijn bachelor slaat de schrijfmoeheid toe; plannen, gedachten ordenen, schrijven, verbeteren, versturen en dan weer door.

Na veertig essays die ik al heb ingeleverd sinds ik op UCU zit,  is de lol er wel vanaf: het opschrijven van mijn gedachten in strakke zinnen kost meer tijd dan het denkwerk zelf. Terwijl juist het echt in de stof verdiepen mij het meest interesseert.

En dan is er het gevoel van zinloosheid dat steeds vaker opduikt. Waar doe ik het allemaal voor? Het nastreven van de schrijfperfectie leidt tot lange nachten, waarna één docent mijn essay maar éénmaal leest, beoordeelt en het laat verdwijnen in de prullenbak. 

Doodzonde.

In mijn Liberal Arts and Sciences-studie, UCU, merk ik hoe de studiedruk langzaam de overhand krijgt. Met mijn zelf samengestelde vakkenpakket stapelen deadlines zich ongecoördineerd op, en met vier vakken tegelijk ren ik van de ene opdracht naar de andere. Waar studeren begon met brede interesse, voelt dat nu als oppervlakkig afvinken van studiedeadlines.

Wanneer ik in het weekend bij mijn ouders kom aanzetten met mijn geklaag, benadrukt mijn vader dat mogen leren een groot privilege is. Dat besef ik. Juist daarom wringt het. In een tijd waarin schrijven steeds vaker wordt uitbesteed aan een schrijfrobot als Chat GPT, vraag ik mij des te meer af waar het onderwijs eigenlijk om zou moeten draaien. Om het leren produceren van veilige tekststructuren, of om het begrijpen van en experimenteren met de stof? 

Eenmaal thuis laat mijn huisgenoot zich naast me op de bank ploffen. Ook zij begint elk nieuw semester vol goede moed en nieuwsgierigheid, maar naarmate de weken verstrijken verschuift de focus langzaam van iets leren naar simpelweg overleven. De afgelopen weken kwam ze nauwelijks haar kamer uit. 

Na een korte therapiesessie zijn we het erover eens: de winst van studeren zit niet in meer teksten produceren, maar in het weer echt centraal stellen van de leerstof.

Terwijl ik onder mijn dekbed kruip, spoken de onafgevinkte taken alweer door mijn hoofd. Ik kan me nauwelijks nog voor de geest halen waar ik vandaag al die uren aan heb besteed. 

Met de ochtendzon gaat de wekker weer. Het riedeltje begint opnieuw; essay 41 laat al op zich wachten.