tatort

Body: 
Waar was jij vijf jaar geleden? Als niemand je deze vraag de afgelopen weken heeft gesteld, dan ben je of geen lid van het Twee Vandaag Opiniepanel, of werkelijk niemand heeft interesse in jouw verhaal. Ter informatie; ik liep over 't Wed en hoorde twee studentenmeisjes met hese stem zeggen dat er 'iets van een wolkenkrabber of zo in de VS in brand stond, en dat de president de noodtoestand had uitgeroepen'. Het leek me stug dat de noodtoestand werd uitgeroepen vanwege een brand, en ging verder met de dagelijkse dingen. Ik kocht Yellow Submarine, luisterde er naar en besloot dat dit de kinderachtigste Beatles-plaat was. Ik zette de tv aan. Sindsdien beschouw ik UVSV-meisjes als orakels op het gebied van internationale gebeurtenissen.

Vijf jaar geleden

Op 11 september 2006 is er op University College een lezing van David Goldberg, een Amerikaanse hoogleraar. Het is de eerste activiteit uit een hele serie waarin onze universiteit en onze nieuwe beste vrienden uit Californië samenwerken. Goldberg wordt aangekondigd als afkomstig van de universiteit van 'the best and the brightest'. De alliteratie-afdeling van de UU maakt overuren.

De lezing is een lezing zoals alle anderen. Onderwerp zijn de sociale wetenschappen na '9/11'. De University College studenten luisteren braaf en maken aantekeningen. Het auditorium zit vol. Niets bijzonders aan op te merken. Weinig flesjes Spa.

Dan gebeurt er iets opvallends (en, zoals dat gaat, gebeuren dat soort dingen altijd als de fotograaf net weg is). Als Goldberg klaar is met zijn lezing mag de zaal vragen stellen. Een jongen van een jaar of negentien neemt het woord. Hij heeft kort haar, een hoekige kaak en de zieligste ogen die je kunt bedenken. Op zijn t-shirt staat In Remembrance of, met daaronder een wit vlak. Invullen naar keuze. Hij heet Artyon en vertelt dat hij vandaag, vijf jaar geleden, zijn eerste schooldag had op de Stuyvesant High School, drie blokken van het World Trade Center vandaan. Als versteend keken de kinderen uit het raam naar de brandende torens. Zijn vader werkte die dag in één van de twee torens. "When the towers came down the cloud of dust filled our lungs and filled our lives."

In een quasi-ongemakkelijke stilte kijkt de zaal naar hem. Dit is iemand die iets te zeggen heeft. Hij vertelt dat hij schrijver wil worden, zodat hij getuigenis kan geven van 9/11. Zijn stem hapert. Dan wordt hij onderbroken door de organisatie; of hij zich wil beperken tot een vraag aan professor Goldberg. Uit het publiek komen zachtjes kreten, 'Let him finish', maar de organisatie dringt aan.

Uit het veld geslagen stelt Artyon dan maar een vraag; hoe kunnen de studenten hier in de zaal iets bijdragen aan de wereld van ná 11 september? De hoogleraar weet het niet. Op sommige dagen biedt wetenschap geen uitkomst. Dialoog misschien wel.