Anonimiteit op USP doorbreken: met je buurman de stormbaan op

Voor het tweede jaar op rij is initiatiefnemer en voorzitter van huurdersorganisatie BoKS Ray Polman enthousiast in de weer. Vlak voordat DUB hem spreekt, geeft hij aan dat hij om 16.00 uur stipt een bericht wil sturen in de WhatsApp-community van de bewoners op het Utrecht Science Park (USP). Dat is de officiële aftrap van het Burendagfestival dat hij met twintig buurtgenoten organiseert. Enkel de term Burendag zou volgens hem afbreuk doen aan het grootschalige evenement.

Polman is student Philosophy, Politics & Economics in Amsterdam, maar woont intussen alweer vier jaar in de blauwe Johannaflat. In eerste instantie had hij wilde verwachtingen van het studentenleven op het campusterrein, maar in de praktijk ontdekte hij dat mensen vooral langs elkaar heen leven. “Mensen wonen hier wel, maar gebruiken de plek vooral om te slapen.”

Dit heeft volgens hem verschillende oorzaken. Het gebrek aan horecavoorzieningen in het weekend maakt bijvoorbeeld al snel dat bewoners hun heil elders gaan zoeken. De Cambridgebar probeert in het gat te springen, maar heeft ook een beperkte capaciteit. 

Het beeld dreigt te ontstaan dat bewoners simpelweg geen behoefte hebben aan voorzieningen, omdat ze in het weekend toch vaak naar hun ouderlijk huis gaan. Volgens Polman zit de vork echter anders in de steel. “Het USP zit vol mensen die elkaar juist graag zouden willen ontmoeten.” 

Behoefte aan een leefbaar USP
Net als de eerste editie maakt het Burendagfestival weer gebruik van een stempelkaart. Bewoners kunnen een route afleggen langs alle wooncomplexen waar verschillende activiteiten zijn georganiseerd door weer andere bewoners. Van een cocktailworkshop of sambadansen tot een stormbaan en samen schilderen: vervelen hoef je je vandaag niet. Vandaag zijn ook enkele foodtrucks aanwezig, die normaal gesproken alleen doordeweeks op het USP staan.

Stempels halen. Foto: Matthijs Meulblok

Alles moet vandaag bijdragen aan het vergroten van de leefbaarheid op het campusterrein. Iets waar een aantal bewoners al langer aan werken door middel van andere, vele kleine initiatieven. Polman lobbyt daarvoor onophoudelijk. Hij benadrukt het belang van het saamhorigheidsgevoel op het USP. “Er is veel anonimiteit en eenzaamheid onder bewoners”, benadrukt hij. “De meeste studenten hebben wel een sociaal leven, maar dat speelt zich vooral elders af.

Door samen te werken kreeg het USP onder meer al een pakketpunt. Een gloriemoment was de opening van het Buurthuys, hoewel die nu alweer op  de lijst staat om te verdwijnen. Vandaag is het buurthuis een galerie met kunstwerken van bewoners. Het Buurthuys draagt volgens Polman nu al goed bij aan het vergroten van de leefbaarheid op de campus, gezien de grote opkomst tijdens evenementen die er worden georganiseerd.

Expositie in Het Buurthuys. Foto: Matthijs Meulblok

Langzaam komt alles op gang
Als we rond half vijf richting Plaza lopen, de gouden en zilveren flat waar veel internationale studenten wonen, ontdekken we nog niet veel leven in de brouwerij. Studenten komen volgens Polman sowieso wat later op gang. Op een klein grasveldje achter het gebouw voor internationale studenten treffen we al een grote groep enthousiaste vrijwilligers die blikjes drinken uitdelen aan de eerste bezoekers. Aan een reeks tafels wordt al intensief geschaakt.

Schaken bij Plaza. Foto: Matthijs Meulblok

De Oekraïense Andrei woont net een maand in de High Five. De international studeert Interdisciplinary Research & Behavioral Sciences. Hij kent zijn buren in het gebouw al een beetje, maar mist vooral plekken waar je mensen spontaan kunt ontmoeten. Dat komt mede doordat zijn gebouw nog niet af is en zo’n plek nog ontbreekt. 

Andrei vindt het festival een goed initiatief. “Het draait allemaal om de community en het ontmoeten van nieuwe mensen.” Niet veel later schuift hij aan tafel om een potje te schaken met een nog onbekende buur.

De Duitse Marie organiseert in ‘haar’ Plaza het lokale onderdeel van de Burendag. De student Economics & Business Economics benadrukt hoe fijn ze het vindt dat er zoveel vrijwilligers zijn. Het gebouw staat er inmiddels zes jaar, maar de doorstroom is groot, omdat er veelal met jaarcontracten wordt gewerkt voor de internationals die er wonen. “Veel van hen kennen niemand en komen uit verschillende landen.” Marie ziet het Burendagfestival als een kans om een culturele en sociale gemeenschap op te bouwen. “We zijn goed op weg”, zegt ze gemotiveerd.

Vroege vogels bij Plaza. Foto: Matthijs Meulblok

De Cambridgelaan bestormen
Aangekomen op de Alpenweide achter de Cambridgelaan worden de eerste barbecues al met precisie aangestoken. Druk is het nog niet, maar vorig jaar was dit de meest bezochte locatie, weet Polman. Het lijkt erop dat ook deze editie veel mensen hierheen zullen trekken. Al is het alleen al vanwege de opblaasbare stormbaan waar studenten elkaar uitdagen.

Mondjesmaat wordt het gelukkig drukker. Buren spelen Kubb, volleyballen, tekenen samen portretten van elkaar en de drank vloeit rijkelijk. Student Biomedische Wetenschappen Ellemijn komt aangelopen met buurvrouw Lianne, die fysiotherapie studeert aan de Hogeschool Utrecht. Beiden wonen ongeveer een jaar op de Cambridgelaan.

Op de vraag of ze goed contact hebben met hun buren, geven ze eerlijk antwoord van niet. Wel met hun huisgenoten. Hun sociale leven speelt zich vooral af rond studie, sport en vrienden. Lianne: “Iedereen leeft een beetje een eigen leventje hoewel de voordeur naar de buren gewoon tegenover die van ons zit.” Het is precies de anonimiteit die Polman eerder benoemde. 

Maar juist die anonimiteit wordt met dit evenement wel doorbroken. “Het is wel echt een dag waar je mensen ziet van wie je niet zou denken: oh, die zou ik ooit in mijn dagelijks leven zien”, zegt Ellemijn. Lianne is kritischer over het feit of het daadwerkelijk ervoor zal zorgen dat mensen elkaar als buren beter leren kennen. “Je vraagt tijdens zo’n activiteit niet meteen waar iemand precies woont.”

Tuimelen op de stormbaan. Foto: Matthijs Meulblok

Polman moet er alweer vandoor. Andere vrijwilligers hebben hem nodig en hij moet ook nog twee Canadese journalisten een rondleiding geven. “Het festival is er ook om de ogen te openen van mensen en te laten zien wat er wel is.” Of de bewoners elkaar na vandaag wel vaker zullen opzoeken, moet de tijd uitwijzen.