De ijsvogel op de werkdag

Body: 

Hoofd Audiovisueel & Mediaproducties Elzelien van Buuren loopt weleens naar haar werk op het Utrechts Science park. In die 40 minuten wordt haar wereld klein, maar nemen haar gedachten een grote vlucht.

Soms loop ik naar mijn werk. Langs de Kromme Rijn. Ik deel mijn pad met hardlopers en hondenuitlaters. Mijn hakken mee in een tas op mijn schouder. Ik stap met mijn bergschoenen door de modderige plassen en buk voor de laaghangende takken vol druppels. En daar vliegt hij opeens. Een blauwe streep. De ijsvogel zit parmantig op een tak vlak boven het water bij de kanoverhuur. Eerst met zijn oranje borst naar mij toe, daarna draait hij zich om. Ik zie zijn blauwe rug en zijn grote snavel steekt ver uit. Hij vliegt terug naar de andere kant van het water. Weer een blauwe streep. Dan ben ik hem kwijt.

Ik kan ook in vijf minuten naar mijn werk fietsen. Maar soms kies ik ervoor om te lopen. Daar ben ik veertig minuten mee bezig, dat is te overzien. In drukke tijden fiets ik, omdat ik denk dat ik al mijn tijd productief moet besteden op mijn werkplek. Je voelt hem al aankomen. Juist in drukke tijden heb ik momenten van stilte nodig. Voor reflectie en voor even helemaal niks.  

De wandelingen geven me niet alleen tijd om na te denken, overpeinzen, analyseren, filosoferen. Het is ook een moment om te kijken, naar de bomen, de wolken, het water, de beestjes. En dan is mijn hoofd leeg van gedachtes maar vol met beelden die hier en nu zijn. Het hier en nu. De ijsvogel was vijf seconden in mijn hoofd. Live. Samen waren we hier. Dat is kort, maar het gelukseffect was groot en van langere duur.

Als ik te druk ben en van het ene overleg naar het andere ren/inlog, dwarrelt het stof niet neer en blijft het mistig. De frisse lucht van een wandeling waait het stof weg. De dingen die er voor mij echt toe doen worden zichtbaar en de bedoeling is weer even duidelijk. De ijsvogel zie ik niet altijd. Maar ik weet dat hij er zit.  Toch is het fijn af en toe de bevestiging te krijgen van zijn aanwezigheid. De blauwe flikkering over het water, de absurde snavel op het kleine lijf en de uitheemse kleuren. Elke keer weer mooier en indrukwekkender dan in mijn herinnering. De bedoeling van het leven is net als de ijsvogel ook niet altijd zichtbaar, maar het is er wel, mooier en beter dan ik me op een werkdag realiseer.

 

Facebook Twitter Whatsapp Mail