'De beste tijd om je hond te dekken'

Body: 
Een blik achter de schermen van de receptie

Ze zijn een bekend gezicht binnen de universiteit, detwee fulltime en drie part-time receptionisten van hetbestuursgebouw: Margot van den Heuvel, Ina Hakkert, Inge de Haan,Marry Blok en Wim Oostendiën. Inderdaad, dat is die keurigeheer die het meest achter de balie te vinden is. Hij kent de wegbinnen de Universiteit op zijn duimpje. De receptie is echter meerdan een vraagbaak of een wegwijzer. Het U-blad was daarom een paaruur te gast bij de balie.

Terwijl Oostendiën naar boven loopt om de dagelijkseknipselkrant te maken, vertelt Hakkert over het werk van dereceptie. "Wij zijn de eerstelijns-informatie voor de heleuniversiteit. Zodoende staan we als algemeen informatienummer in detelefoongids en komen er weleens vreemde vragen binnen." Ze geefthet voorbeeld van de man die opbelt en vraagt wanneer de beste tijdis om zijn hond te laten dekken. "Dan is het niet zo moeilijk omhem te verwijzen naar de vakgroep Gezelschapsdieren. Soms weet ikook een naam van iemand die hem antwoord kan geven."

De receptie is onderdeel van het Communicatie Service Centrum."Service is inderdaad onze hoofdtaak", zegt Hakkert. "Alsbaliemedewerker moet je daar van doordrongen zijn, al is dat weleens moeilijk." Op dat moment melden zich twee mensen aan de balie."Waar is de Bolognazaal", bast een man. "Dat moet in hetbestuursgebouw zijn!" Ina Hakkert legt rustig uit dat hij in hetMatthias van Geunsgebouw moet zijn, aan de overkant. Maar waaromstaat er dan bestuursgebouw op de uitnodiging, bromt de man. "Staater misschien uitstappen halte bestuursgebouw"?, vraagt Hakkert. Detwee vertrekken. Het stel wordt vriendelijk gedag gezegd. "Begrijpje wat ik bedoel", zegt Hakkert, "hij leest gewoon niet goed maarzet toch direct een grote mond op."

De receptionisten zijn niet zo blij met hun plek pal naast devoordeur. Bij binnenkomst moet een gast direct de balie kunnenzien. Nu is er wel eens verwarring, doordat de studentenbalie ietsverderop is. Maar er staat een verbouwing op stapel. Dan wordt ermeteen iets gedaan aan de lawaaioverlast van de Universiteitszaal,waarvan de toegang tegenover de hoofdingang ligt. In deze zaalwordt de bul uitgereikt en gecongresseerd. In de pauze staat dehele hal vol met mensen die even bijpraten.

De receptie verzorgt de uitgifte van ISBN-nummers(Internationaal Standaard Boeknummer) van proefschriften en stuurtop verzoek recensie-exemplaren naar de pers.

Sinds vier jaar worden alle titels geregistreerd in eencomputer. Inaschuift achter het scherm en vraagt om de naam van eenpromovendus of de titel van het proefschrift. "Van der Linden enhet heeft iets te maken met Amerikaanse geschiedenis? Dat zoeken weop." Maar in de 1372 titels is niets te vinden. "Ik weet nietwaarom het niet klopt maar daar komen we achter. Na een paartelefoontjes is het lek boven. Het proefschrift is meer dan vierjaar geleden verschenen.

De receptie is ook verkooppunt van de UniversiteitswinkelSolaris. In de vitrines liggen veel artikelen met hetuniversiteitslogo zoals truien, petjes, oorknoppen, dasspelden.Vorige week was een topper voor de plu-verkoop. "Met die regen liephet storm," vertelt Hakkert.

Inmiddels is Oostendiën weer terug met de knipselkrant. Hetzwart heeft hij al afgespoeld. "Met vieze handen kun je niet achterde balie. Ik vind het niet leuk om kranten te screenen als je inhet zicht zit. Mensen denken dan dat je de krant zit te lezen."Behalve de twee telefoontoestellen vind je achter de balie allerleilampjes, knoppen en een intercom. De receptie gebruikt dezenauwelijks. Wel gebouwenbeheer en beveiliging die 's avonds op dezeplek zitten. Het bestuursgebouw is namelijk open van zeven totzeven en op dinsdag en donderdag zelfs tot tien uur.

De receptionisten moeten wel reageren op de zoemer van deslagboom aan de achterzijde van het gebouw. Auto's die laden oflossen moeten daar naar binnen. Oostendiën : "Laatst vroeg eenchauffeur wanneer die spoorboom nou eens open ging. Als de treinvoorbij is, zei ik tegen hem. Ik heb hem voor de gein een paarminuten laten wachten. Maar het kon hem niks schelen."

René de Bie